گروه سیاسی- شصت و نهمین مجمع عمومی سازمان ملل بزرگترین فرصت دولت برون گرای یازدهم بود تا از طریق آن بتواند به آنچه در یک سال گذشته دست نیافته است، دست یابد. دیدار و رایزنی با سران و مقامات کشورهای غربی و همچنین ادامه مذاکرات هسته ای در نیویورک، از دلایل اهمیت نشست مجمع عمومی سازمان ملل بود.
در دولت نهم و دهم، رئیس جمهور وقت مجمع عمومی سازمان ملل را مکان مناسبی برای بیان نظرات و دیدگاه های خود می دانست و علیه رژیم صهیونیستی، آمریکا و متحدانش سخن می گفت. این نوع سخنرانی و مواضع ضدآمریکایی احمدی نژاد مانع از این می شد که او در حاشیه مجمع عمومی با مقامات بلندپایه کشورهای غربی دیدار کند. با این حال و علی رغم مواضع ضد آمریکایی احمدی نژاد، در اجلاس منامه که وزرای خارجه ایران و آمریکا نیز در آن حضور داشتند، کلینتون در سخنانی به صراحت از "حق جمهوری اسلامی ایران در برخورداری از فناوری هسته ای" سخن گفت.
هرچند که احمدی نژاد در دوران ریاست جمهوری اش توفیق! و تمایل چندانی برای دیدار و گفتگو با مقامات غربی نداشت ولیکن دولت یازدهم در نقط مقابل دولت احمدی نژاد قرار دارد. این دولت تلاش می کند تا با بهره گیری از دیپلماسی با چاشنی لبخند، دل مقامات غربی را به دست بیاورد و از این وادی پرونده هسته ای کشورمان را به سرانجام برساند. در این بین دیدار و گفتگو با مقامات غربی یکی از ابزارهای کاربردی به شما می آید. بر همین اساس نیز در حاشیه اجلاس مجمع عمومی رئیس جمهور کشورمان دیداری تاریخی! با دیوید کامرون نخست وزیر انگلیس داشت. این دیدار که 9 ماه پس از توافقنامه تاریخی صورت گرفت، می توانست این نوید را بدهد که انگلستان موضعش علیه ایران تغییر کرده است و احتمالا پرونده هسته ای ایران در سه ماه آتی با توجه به حضور این کشور در جمع اعضای 1+5، به سرانجام مدنظر ایران خواهد رسید.
پس از دیدار روحانی و کامرون، رسانه های اصلاح طلب از این دیدار به «دیدار تاریخی» تعبیر کردند. اما ساعاتی بعد در مجمع عمومی سازمان ملل کامرون، بدون توجه به گفتگو با روحانی، به بیان مطالباتش از ایران پرداخت و گفت که "ایران باید فرصت داشته باشد تا نشان دهد می تواند بخشی از راه حل منطقه (در مبارزه با داعش) باشد و نه بخشی از مشکل. صبح امروز من با رئیس جمهور روحانی دیدار کردم، ما اختلاف نظرهای شدیدی داریم. ایران از گروه های ترویستی حمایت می کند، برنامه هسته ای اش، رفتارش با مردمش، همه اینها باید تغییر کند".
دیدار روحانی و کامرون با هدف «برون رفت از روابط سرد» انجام شد. اما در میان سوابق تیره طرف مقابل، هیچ روزنه ای برای چنین اتفاقی باز نماند و چیزی جز توهین به ملت ایران دست کشورمان را نگرفت.
اما در سوی دیگر این میدان و شاید مهمتر از مجمع عمومی سازمان ملل، ادامه گفتگوهای هسته ای ایران و 1+5 بود. پیشتر گفته می شد که احتمال دارد روحانی در این سفر خود در پشت میز ایران بنشیند و طرف مقابل نیز در همین سطح به پای میز مذاکره بیاید ولی این اتفاق نیفتاد. پیشتر تحلیلگران بر این باور بودند که احتمال رسیدن به توافق در نیویورک، بسیار بیشتر از پیش است.
براساس این گزارش، مذاکرات نیویورک نزدیک به ده روز تداوم داشت. این مذاکرات هم به صورت دو جانبه با تک تک اعضا گروه پنج بعلاوه یک و هم به صورت چند جانبه و در برخی موارد گروهی صورت گرفته است. مذاکرات به ویژه در سطح کارشناسی بسیار ریز و فشرده و در ساعات طولانی برگزار شده و در سطح وزرا نیز جلساتی انجام شده است.
این روند احتمال حصول توافق نهایی و امضای پای توافق جامع با حضور روسای جمهور کشورهای ایران و 1+5 را تقویت می کرد اما اظهارات عباس عراقچی مذاکره کننده ارشد تیم هسته ای کشورمان این تحلیل را به چالش کشید. او که مدعی است در مذاکرات پیشرفت حاصل شده است، می گوید "درباره جزییات مسائل فنی پیشرفت های خوبی صورت گرفته است و به برداشت هایی دست یافته ایم و راه حل هایی نیز وجود دارد اما هنوز درباره موضوعات کلان و اساسی به یک درک مشترک و تفاهمی که بتواند پایه یک توافق باشد نرسیده ایم".
اینکه موضوعات جزئی چیست که درباره آن توافق شده، خود جای سوال دارد ولی به راحتی می توان درباره موضوعات مهم و کلی سخن گفت. راکتور آب سنگین اراک و مجتمع غنی سازی فردو و برداشته شدن تحریم ها، سه موضوع مهمی است که همچنان بر سر آن توافقی خاصل نشده است و معلوم نیز نیست که در پایان فرصت سه ماهه باقی مانده، توافقی در این زمینه حاصل شود. عراقچی در ادامه سخنان خویش به این مساله اشاره ای داشته است. او در پاسخ به این سئوال که اگر به جمع بندی دست نیافتید چه خواهد شد، تصریح کرد: "همانطوریکه می دانید هنوز دو ماه تا مهلت تعیین شده سوم آذر ماه (بیست چهارم نوامبر) وجود دارد و هنوز در باره اینکه اگر توافقی صورت نگیرد چه خواهد شد برنامه ای در نظر گرفته نشده است ولی اگر تا سوم آذر توافقی حاصل نشود، طبعا شرایط تغییر خواهد کرد و آن زمان است که باید تصمیم گرفته شود که روند چگونه ادامه یابد."
براساس این گزارش، به نظر می رسد که ایران نه تنها در مجمع عمومی سازمان ملل به توفیقی دست نیافته است، بلکه در حاشیه آن نیز که مذاکرات هسته ای در جریان بوده، به موفقیتی دست نیافته و نتوانسه است که در دیدار تاریخی! و توافق تاریخی تر از آن! پیشرفتی داشته باشد. شاید وقت آن رسیده است که بیشتر به جای نگاه به بیرون، بر داخل کشور تمرکز کرد و به پیشرفت درون زا اندیشید.
